Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009

Συναπάντημα με Tσαλαπετεινούς στην αυλή του σχολείου μας

Ο Τσαλαπετεινός είναι αμέσως μετά τα χελιδόνια, το πουλί που είναι συνδεδεμένο με τον ερχομό της Άνοιξης. Στην Αίγυπτο το θεωρούν ιερό πουλί γιατί πιστεύουν πως θα είναι στοργικός απέναντι στους γέρους γονείς του. Μια άλλη παράδοση τον θέλει να ήταν κάποτε κατοικίδιος, πολύ περήφανος και να τον λένε "αγριοκόκορα". Καμάρωνε σε κότες και παπιά για την όμορφη μύτη του. Την πρόσεχε να μην τη λερώνει και την κρατούσε ψηλά. Τη θεωρούσε και σπουδαίο όπλο. Σε έναν περίπατο όμως, μαζί με τις κότες και τις πάπιες, τους επιτέθηκε μια αλεπού. Ήταν ο πρώτος που το έβαλε στα πόδια και έκτοτε έγινε αγριοπούλι.

Είναι από τα εντυπωσιακά πουλιά της φύσης, ξεχωρίζει από το μακρύ λοφίο του με τις μαύρες μύτες που μπορεί να σηκωθεί. Ο τσαλαπετεινός (Upupa epops) είναι νοικοκύρης. Επιδίδεται με αφοσίωση στην εύρεση της τροφής που τσιμπολογά απ' το μαλακό έδαφος με τη μακριά κυρτή του τσιμπίδα και φαίνεται να μην πολυνοιάζεται για το τι γίνεται τριγύρω. Aναζητά την τροφή του κυρίως πάνω στο έδαφος ψάχνοντας με το μακρύ και ελαφρά κυρτωμένο ράμφος του για έντομα, νύμφες τους, σαλιγκάρια και σκουλήκια. Όταν τον πλησιάσουμε και ενοχληθεί, θα σηκώσει το λοφίο του. Στο επόμενο βήμα μας θα πετάξει νωθρά και κυματιστά, ανοίγοντας χαρακτηριστικά αργά τις φτερούγες του, σαν πεταλούδα αναδεικνύοντας με χάρη τούς ασπρόμαυρους σχηματισμούς των φτερών του.
Φτιάχνει τη φωλιά του σε κουφάλες γέρικων δέντρων, σχισμές βράχων, μερικές φορές και σε κτίρια ή ερείπια. Ζει σε αραιά δασύλλια, οπωρώνες, πάρκα που έχουν ανοικτές εκτάσεις με γρασίδι και θάμνους.

Πού τον θυμήθηκα τώρα και τι σημαίνει αυτή η ανάρτηση. Τετάρτη 27 Μαΐου 2009 κι ενώ βρισκόμουν στο σχολείο μας -για τις ανάγκες των πανελλαδικών εξετάσεων- με φωνάζει ο διευθυντής να μου πει ότι διακρίνει δύο τσαλαπετεινούς στο προαύλιο στην πρασιά, κοντά στα πεύκα. Με τη ψηφιακή μηχανή βγαίνω έξω και παραμονεύω. Κάθομαι σ’ ένα από τα παγκάκια στον απέναντι τοίχο και καρτερώ. Εις μάτην• ήδη μαθητές της Γ τάξης βγαίνουν από το σχολείο και συνομιλούν φωναχτά, σχολιάζοντας τα θέματα. Οι δύο τσαλαπετεινοί τρομάζουν και φεύγουν. Κάποια στιγμή ο ένας επιστρέφει στα κλαδιά ενός δέντρου. Σηκώνομαι αργά αλλά με αντιλαμβάνεται και φεύγει. Σηκώνοντας τις μύτες των ποδιών μου και κοιτώντας στο μικρό αλσύλλιο με τα πεύκα, στην αυλή του πρώην Ορφανοτροφείου, τους εντοπίζω. Προσπαθώ να τους φωτογραφήσω• δε ξέρω αν τα κατάφερα καλά. Ιδού το αποτέλεσμα.

Στην προσπάθειά μου να προσεγγίσω χωρίς να τρομάξω, δεν μπόρεσα να ζουμάρω και να βγάλω καθαρή τη φωτογραφία του ...δικού μας τσαλαπετεινού.


'Ετσι ...δανείστηκα μία από το διαδίκτυο, που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και ο δικός μας.


Εντυπωσιακό, για μένα το συναπάντημα. Δε θα μπορούσα να φανταστώ πως σ’ αυτό το αλσύλλιο –που κάποιες κακιές γλώσσες λένε πως σκέφτονται να το αποψιλώσουν για να οικοδομήσουν εκεί αμφιθέατρο-αίθουσα πολλαπλών εκδηλώσεων για τις ανάγκες των δύο σχολείων- θα φωτογράφιζα τσαλαπετεινό. Φαντάζομαι πως, όταν τα δυο σχολεία θα …σχολάσουν, για τις διακοπές, θα εμφανίζονται συχνότερα. Δε ξέρω κιόλας αν έφτιαξαν και φωλιές. Μάλλον πρέπει να το ψάξω.

Παιδιά, αν τον συναντήσετε τυχαία το καλοκαίρι ή ακόμη το φθινόπωρο και το χειμώνα, μην τον τρομάξετε. Θα σας μεταφέρει συναισθήματα γαλήνης. Ο τσαλαπετεινός έχει αυτό το χάρισμα...Έτσι λένε αυτοί που ξέρουν!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τι λένε για το 2

"Όπως και να το κάνουμε, αν φέρουμε την σύγκριση σε ποδοσφαιρικά κριτήρια, αν το 1o Λύκειο αντιστοιχεί στην Ρεάλ Μαδρίτης, το 2ο Λύκειο είναι η Μπαρτσελόνα, με ότι κι αν σημαίνει ο σύλλογος αυτός για την Καταλονία, σε σχέση με την βασιλική Ρεάλ. Ήσασταν το Λύκειο του λαού κι αυτό, πώς να το κάνουμε, γοητεύει”.

Ρήση απόφοιτου του 1981 του 1ου Λυκείου

Το ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ μας

- Ένας ιστοχώρος για ένα διαρκή διάλογο -χωρίς επίλογο- από …μηδενικής βάσης. Ένας ιστοχώρο όπου, μαθητές και καθηγητές, δια-λογιζόμαστε, συλ-λογιζόμαστε, ανα-λογιζόμαστε. Ένας ιστοχώρος συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων, ιδεών και προτάσεων, για ενημέρωση, πληροφόρηση, κατά της παρα-πληροφόρησης.
- Συν-διαλεγόμαστε, Συμ-μετέχουμε, Συν-εργαζόμαστε και αποκτούμε τη δυνατότητα και ικανότητα να οσφραινόμαστε …χρώματα, να γευόμαστε …χάδια, ν’ αφουγκραζόμαστε …αρώματα, να βλέπουμε …νοστιμιές, ν’ αγγίζουμε …ήχους.
- Γιατί, θεωρούμε πως χρήσιμον είναι να παρατηρεί κανείς τη λεπτομέρεια μέσα στην ολότητα, να ξεχωρίζει τη γοητεία μέσα στην ασχήμια, να προτιμά την ομορφιά από τη χρησιμότητα, τη χάρη από την αποτελεσματικότητα.
- Δρω γιατί Aντιδρώ, Μετέχω και Συμμετέχω είναι το σύνθημά μας.

'Ιτε παίδες. Γράφουμε, Ανα-γράφουμε, Συγ-γράφουμε και αποστέλλουμε το δικό μας κείμενο, στην ηλεκτρονική διεύθυνση: 2genlyklar@gmail.com, για δημοσίευση.