Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

"Καληνύχτα Μαργαρίτα" με τα μάτια ενός θεατή

Καινούργιο στοιχείο στη φετινή παράσταση της θεατρικής ομάδας ήσαν οι αφηγηματικές …παρεμβάσεις από την …αρχιτεκτόνισσα-συντονίστρια- υπεύθυνη της θεατρικής ομάδας κα Βαλσαμοπούλου Κλαίρη, στη διάρκεια της παράστασης, η οποία προετοίμαζε το κοινό -στο περίπου- για το τι θα επακολουθούσε, αφήνοντας όμως την αίσθηση της αγωνίας στο θεατή να δει το αποτέλεσμα -το ...στόρυ. Υποθέτω πως θεωρήθηκαν αναγκαίες αυτές οι παρεμβάσεις, προκειμένου να μη μείνει ο θεατής μόνο με την αίσθηση της συγκίνησης, της αγανάκτησης λόγω της ξεφτισμένης ηθικής και του ξεπεσμού της οικογένειας -εν προκειμένω της οικογένειας Περδικάρη- του δήθεν πατριωτισμού συνάμα και του έρωτα αλλά να εντρυφήσει και στο πνεύμα της Αντίστασης, του ηρωισμού, της αυταπάρνησης για «μια ελπίδα στη ζωή».

Οι ηθοποιοί δεν έπαιξαν απλά τους ρόλους τους αλλά θαρρώ πως τους έζησαν κιόλας. Εξάλλου, τρία χρόνια αντάμα ως μέλη της θεατρικής ομάδας, «γνώρισαν» καλύτερα εαυτούς και αλλήλους. Οι διαξιφισμοί ανάμεσα στον «Περικλή» και την «Αντιγόνη» αλλά και με την «Κατερίνα» ήταν έντονοι αλλά κυρίως ζωηροί και ζωντανοί. Η νευρικότητα της «Κατερίνας» ήταν εμφανής και αποδόθηκε τέλεια, η αφέλεια αλλά και η απόγνωση του …σακάτη «Στέφανου» αποδόθηκε επίσης τέλεια από έναν μαθητή-ηθοποιό ο οποίος στον περσινό του ρόλο προσέφερε πηγαίο και άφθονο γέλιο. Η «Αντιγόνη» έπαιξε εκπληκτικά το ρόλο της ως μάνα της «Μαργαρίτας», αποδίδοντας με πραγματική ζωντάνια την ποικιλία των συναισθημάτων της, ξεκινώντας από τη χαρά της με την αποφοίτηση της κόρης της συνεχίζοντας επίσης με τον διορισμό της ως δασκάλας και τέλος όταν με σπαραγμούς την ικέτευε να «δώσει στους κατακτητές ένα όνομα για να σωθεί η ίδια». Η «Αγγελική» αλλά και η «Φωτεινή» που αποδόθηκαν από το ίδιο πρόσωπο -εξάλλου και στην περσινή παράσταση η ίδια μαθήτρια-ηθοποιός απέδωσε διπλούς ρόλους με μεγάλη επιτυχία- απέδωσαν με πολύ ζωντάνια την τραγική κατάσταση στην οποίαν βρέθηκαν τα κορίτσια εκείνης της περιόδου. Ο «επιστάτης» του σχολείου -παρ’ όλη τη μικρή συμμετοχή του- ήταν αυθεντικός, όπως επίσης και ο «θείος Βασίλης». Τέλος, ο κος «Δέρβης» ανταποκρίθηκε επιτυχώς στο ρόλο του …εκπροσώπου της εξουσίας
Ο «Ορέστης», απέδωσε πολύ καλά το ρόλο του νέου ο οποίος για αλλού ξεκίνησε με πολλές φιλοδοξίες -σπουδές στο εξωτερικό- αλλά αλλού βρέθηκε -στην Αντίσταση- από ιδεολογία όπου επέδειξε άκρατο επαγγελματισμό. Βασικό του μότο «σημασία έχει όταν φεύγει ένας, κάποιος άλλος να μένει πίσω». Ξεκίνησε το ρόλο του ως αντιστασιακού ελαφρώς αμήχανος, με τα χέρια στις τσέπες ή σταυρωμένα, αλλά στην πορεία διορθώθηκε και απέδωσε το ρολό του ερωτευμένου με την «Μαργαρίτα» πολύ γνήσια.

Αφήνω στο τέλος τους δύο πρωταγωνιστές∙τη «Μαργαρίτα» και τον «Περικλή». Απαιτητικός ο ρόλος της πρώτης. Ο φόβος με την καταπίεση αλλά και η αποφασιστικότητα της «Μαργαρίτας» από τη μια να μην απογοητεύσει την οικογένεια και από την άλλη να την απαρνηθεί προσχωρώντας, έστω από ένα τυχαίο γεγονός, στην Αντίσταση καθώς και η μοιραία κατάληξή της, αποδόθηκαν με πάθος και με επαγγελματική ωριμότητα καθώς η εναλλαγή των συναισθημάτων, με κατάληξη τον έρωτά της με τον «Ορέστη», απαιτούσαν αρκετά έμπειρο αλλά και …γυμνασμένο υποκριτικό ταλέντο. Έζησε το ρόλο από την αρχή μέχρι το τέλος. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τον αρχηγό της οικογένειας Περδικάρη, τον «Περικλή». Ήταν αυθεντικός στο ρόλο του ως αρχηγού οικογενείας ως πάτερ φαμίλιας και του συνδέσμου με τους φορείς της εξουσίας, του ξεπεσμένου ηθικά αλλά και δήθεν πατριώτη. Είχε πάθος, όταν ...αγόρευε ήταν πειστικός, έβγαζε αυθορμητισμό, σε έκανε να τον …μισείς γι αυτά που έκανε ή δεν έκανε.

Αν κανείς ήθελε να βρει κάτι αρνητικό ή κάποιο μειονέκτημα στους μαθητές ηθοποιούς, ίσως θα δυσκολευόταν. Δίπλα σε επαγγελματίες με σχετική ευκολία θα έπαιζαν. Είχαν πάθος, είχαν πείσμα και όπως αναφέραμε και πιο πάνω, ζούσαν τους ρόλους. Οι καυγάδες και οι λογομαχίες φαινόντουσαν πειστικότατες. Οι διάλογοί τους ήταν έντονοι και ολοζώντανοι. Ακόμη και το χαστούκι της «Μαργαρίτας» στην «Αγγελική» ήταν -ή τουλάχιστον έτσι φάνηκε- αληθινό. Ένα μειονέκτημα ίσως ήταν η μεγάλη κινητικότητα στο πλατό. Συνεχώς υπήρχε μια κίνηση πάνω κάτω, ίσως περιττή. Φυσιολογική απόρροια του τρακ και της αμηχανίας.
Guest stars της παράστασης υπήρξαν οι μαθητές του 20ου Δημ. Σχολείου Λάρισας που τραγούδησαν ζωντανά σε κάποια στιγμή της παράστασης αλλά και όταν στο τέλος κατέθεσαν από μία μαργαρίτα δίπλα στο πεσμένο, από τα πυρά των κατακτητών, κορμί της «Μαργαρίτας».
Τα σκηνικά ήταν για επαγγελματική παράσταση. Η εικόνα του γραφείου της δασκάλας στο σχολείο πλήρης, άλλωστε η εποχή εκείνη δεν προσεφέρετο για πολυτέλειες, το δε εσωτερικό του σπιτιού της οικογένειας Περδικάρη, δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτε από σκηνικά άλλων ερασιτεχνικών ή και επαγγελματικών θιάσων. Ακόμη και κελί φυλακής είχε το σκηνικό μέχρι και οδόφραγμα με συρματόπλεγμα.

Με λίγα λόγια, η θεατρική ομάδα του 2ου λυκείου Λάρισας, έγραψε για μια άλλη φορά ιστορία! Εύγε σε όλες και όλους. Καληνύχτα Μαργαρίτα, καληνύχτα σε όλους ντε!

ΥΓ. Στη συγκεκριμένη παράσταση υπήρξαν και παραλειπόμενα -τρίτο ημιχρονό- τα οποία θα αναφέρουμε εν καιρώ.

2 σχόλια:

ΕiRiNi είπε...

"σημασία έχει όταν φεύγει ένας, κάποιος άλλος να μένει πίσω"
μαρεσει και το κραταω!!!

μπραβο στα παιδια και φυσικα τα φιλια μου στην κα Κλαιρη!!!!:)

Καληνυχτα 2ο λυκειοοοο!!!!!

2ο ΓΕΛάρισας είπε...

@EiRiNi: καλημέραααα

Τι λένε για το 2

"Όπως και να το κάνουμε, αν φέρουμε την σύγκριση σε ποδοσφαιρικά κριτήρια, αν το 1o Λύκειο αντιστοιχεί στην Ρεάλ Μαδρίτης, το 2ο Λύκειο είναι η Μπαρτσελόνα, με ότι κι αν σημαίνει ο σύλλογος αυτός για την Καταλονία, σε σχέση με την βασιλική Ρεάλ. Ήσασταν το Λύκειο του λαού κι αυτό, πώς να το κάνουμε, γοητεύει”.

Ρήση απόφοιτου του 1981 του 1ου Λυκείου

Το ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ μας

- Ένας ιστοχώρος για ένα διαρκή διάλογο -χωρίς επίλογο- από …μηδενικής βάσης. Ένας ιστοχώρο όπου, μαθητές και καθηγητές, δια-λογιζόμαστε, συλ-λογιζόμαστε, ανα-λογιζόμαστε. Ένας ιστοχώρος συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων, ιδεών και προτάσεων, για ενημέρωση, πληροφόρηση, κατά της παρα-πληροφόρησης.
- Συν-διαλεγόμαστε, Συμ-μετέχουμε, Συν-εργαζόμαστε και αποκτούμε τη δυνατότητα και ικανότητα να οσφραινόμαστε …χρώματα, να γευόμαστε …χάδια, ν’ αφουγκραζόμαστε …αρώματα, να βλέπουμε …νοστιμιές, ν’ αγγίζουμε …ήχους.
- Γιατί, θεωρούμε πως χρήσιμον είναι να παρατηρεί κανείς τη λεπτομέρεια μέσα στην ολότητα, να ξεχωρίζει τη γοητεία μέσα στην ασχήμια, να προτιμά την ομορφιά από τη χρησιμότητα, τη χάρη από την αποτελεσματικότητα.
- Δρω γιατί Aντιδρώ, Μετέχω και Συμμετέχω είναι το σύνθημά μας.

'Ιτε παίδες. Γράφουμε, Ανα-γράφουμε, Συγ-γράφουμε και αποστέλλουμε το δικό μας κείμενο, στην ηλεκτρονική διεύθυνση: 2genlyklar@gmail.com, για δημοσίευση.