Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Η κατάντια των δεκαπενταμελών και τα δικά μας ...μούτρα

Με αφορμή τους στίχους από ένα τραγούδι που πρωτοτραγούδησε ο αγαπημένος και αδικοχαμένος Παύλος Σιδηρόπουλος, μου ήρθαν κάποιες σκόρπιες σκέψεις, κάποιες διαπιστώσεις, τις οποίες παραθέτω.

Νοέμβρης μήνας είναι ο μήνας των διαγωνισμάτων, των καταλήψεων, της σκέψης για τον αγώνα του Πολυτεχνείου αλλά και των εκλογών για το 15μελές. Το τελευταίο, ήταν κάποτε στόχος, έγινε κατάκτηση, περιείχε ιδεολογικό αγώνα –πολλάκις και κομματικό-, ήταν μάχη (με την καλή έννοια), δραστηριοποίηση, αφύπνιση. Είχε ενθουσιασμό, είχε πάθος, πολλές φορές και υπερβολικό, καμιά φορά και ακραίο. Σήμερα είναι άλλη μια τυπικότητα, μια βαρεμάρα, μια συνήθεια, ένας χαβαλές.

«Έχε το νου σου στο παιδί» τραγουδούσε κάποτε ο Παύλος Σιδηρόπουλος, σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και μουσική Μίκη Θεοδωράκη (για να μη ξεχνάμε και αγαπημένους). Φυσικά, άλλες εποχές, άλλες συνθήκες τότε. Μα μήπως και σήμερα οι συνθήκες δεν είναι παρόμοιες, με άλλο προφίλ, με ψεύτικη μάσκα;

«Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν, πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν, και πώς σε θένε…».

Σήμερα ο αγώνας για το 15μελές είναι αγώνας επικράτησης …για ένα μηχανάκι (έτσι λένε οι κακιές οι γλώσσες), ένα τσάμπα μπουκάλι ουίσκυ για την παρέα σε κάποιο μαγαζί, μια αδρή οικονομική …επιχορήγηση για την κατοχύρωση της 5νθήμερης. Επαναλαμβάνω, αυτό λένε οι φήμες.

«Έχε το νου σου στο παιδί, κλείσε την πόρτα με κλειδί, θα σε πουλήσουν»

Όλα αυτά γίνονται με την ανοχή του ..εκλογικού σώματος και την …κατανόηση των υπολοίπων μελών. Όλοι το πιστεύουν, όλοι το αποδέχονται και το παραδέχονται και κανείς δεν αντιδρά. Γιατί παντού έτσι γίνεται… η πρόχειρη απάντηση.

«Έχε το νου σου στο παιδί, κλείσε την πόρτα με κλειδί, ψέματα λένε».

Οι αγώνες του 15μελούς αναλώνονται στο ...πότε θα πραγματοποιηθούν οι ημερήσιοι περίπατοι, στο πού και πότε θα πραγματοποιηθεί η 5νθήμερη εκδρομή της Γ’ τάξης, στο πόσες που και με ποιους άλλους θα πραγματοποιηθούν οι χοροεσπερίδες και τα πάρτι και ενίοτε στις καταλήψεις –αν και το τελευταίο έχει ξεφύγει από τις …αρμοδιότητές του 15μελούς και το έχουν αναλάβει άλλες ομάδες ή ακόμα και άτομα. Καμιά φορά, ασχολείται και με την προμήθεια αναμνηστικών για την Γ’ τάξη κυρίως, ή τη διάθεση-προώθηση ημερολογίου.

«Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί, που θα 'χει σβήσει το κερί, στην καταιγίδα».

Για το σχολείο, τη δομή και τα προβλήματα που έχει, τη σχέση και τα προβλήματα με τους καθηγητές, ακόμα και με τους ίδιους τους συμμαθητές ή με τη Δ/νση καμία μέριμνα, καμία αναφορά. Όλ’ αυτά είναι δευτερεύοντα, όλ’ αυτά αφήνονται να κυλούν στο χρόνο, να διαιωνίζονται και να παγιώνονται. Εξάλλου γνωστή είναι η σχέση μαθητών με το σχολείο, γιατί να την αναταράξουμε;

«Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί, λογάδες και γραμματικοί για να σε πείσουν».

Μα καλά πώς κατάντησε έτσι αυτός ο θεσμός, ποιους έμοιασαν, ποιους έχουν πρότυπο, δεν έχουν άλλα πρότυπα, δεν νοιάζονται για τα άλλα θέματα, δεν έχουν άλλα ιδανικά, άλλους στόχους εκτός από την εισαγωγή σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ; Δικαίως θα αναρωτηθεί κανείς; Η οικογένεια: οι γονείς –ΕΜΕΙΣ δλδ- δεν έχουμε χρόνο για διαμόρφωση προσωπικότητας, τρέχουμε και δε φτάνουμε όχι μόνο για τον επιούσιο αλλά και για το …παντεσπάνι! Οι δάσκαλοί: –δλδ ΕΜΕΙΣ- μια από τα ίδια. Εξάλλου το μήλο θα πέσει κάτω από τη μηλιά, από την εποχή του …Νεύτωνα. Δείτε πως συμπεριφερόμαστε στα συνδικαλιστικά μας όργανα, αν συμμετέχουμε. Δείτε πώς συμπεριφέρονται αυτοί που εκλέγουμε. Δείτε, στο κάτω κάτω σ’ όλο το φάσμα της κοινωνίας μας. Τα κάναμε …σκατά –με το συμπάθειο. Και περιμένουμε από τα παιδιά να συμπεριφερθούν διαφορετικά; Εγώ, μα το Δία, ναι, περιμένω. Γιατί αν αυτά τα παιδιά, αν εσείς τα παιδιά γίνεται εικόνα και ομοίωσή μας, αλίμονο μας, αλίμονο σε σας. Η αλλαγή ρότας από μέρους σας είναι απαραίτητη, είναι εφικτή. Η ελπίδα είστε εσείς..Γιατί όπως λέει κι ο τελευταίος στίχος…

«Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα».

Εμπρός λοιπόν… Ξεκινήστε. Αφήστε μας, παραμερίστε μας, προσπεράστε μας, διδάξτε μας. Εμπρός λοιπόν γιατί η ελπίδα τούτου εδώ του τόπου είστε Εσείς.





3 σχόλια:

ΕiRiNi είπε...

μονο που συνηθως η "παλαιοτερη" γενια διδασκει στη νεα..
Αν οι καθηγητες δε δινουν ομορφη εικονα στο σχολειο τοτε δυσκολα θα συμβαλουν σε αυτο οι μαθητες..
Μονο απο κοινου μπορουμε να τα καταφερουμε. Γιατι να φορτωθει αλλο ενα βαρος σε μας?
Γιατι να βολευτουν οι αγαπητοι καθηγητες? (και ξερετε πολυ καλα οτι δε μιλαω για ολους)
Και απο την αλλη βεβαια, γιατι να τα φορτωθουν ολα οι καθηγητες; Είναι επισης, αδικο, γιατι αναμεσα σε αυτους υπαρχουν αποψεις που δεν ακουγονται οσο θα επρεπε...

Αλλα οταν γινομαστε ολοι συνενοχοι στην αποκρυψη της κλεψιας και της αδικιας, ετσι μας αξιζει να καταληξουμε ή μαλλον να καταντισουμε και χειροτερα...

Ο ενας μαθαινει απο τον αλλον σωστα; Αν και οι δυο πλευρες ειναι "χαλασμενες" τοτε ολα τα βηματα θα βρομισουν!

σημ: ναι... οι φημες καμια φορα ειναι κατι παραπανω απο αληθινες!

2ΓΕΛΑΡΙΣΑΣ είπε...

@Eirini: αγαπητή μου, λέμε τα ίδια και άρα συμφωνούμε

Ανώνυμος είπε...

συγχαρητηρια για το σκεπτικο σας ...μακαρι να το βλεπαν ετσι το θεμα...μικροι και μεγαλοι

Τι λένε για το 2

"Όπως και να το κάνουμε, αν φέρουμε την σύγκριση σε ποδοσφαιρικά κριτήρια, αν το 1o Λύκειο αντιστοιχεί στην Ρεάλ Μαδρίτης, το 2ο Λύκειο είναι η Μπαρτσελόνα, με ότι κι αν σημαίνει ο σύλλογος αυτός για την Καταλονία, σε σχέση με την βασιλική Ρεάλ. Ήσασταν το Λύκειο του λαού κι αυτό, πώς να το κάνουμε, γοητεύει”.

Ρήση απόφοιτου του 1981 του 1ου Λυκείου

Το ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ μας

- Ένας ιστοχώρος για ένα διαρκή διάλογο -χωρίς επίλογο- από …μηδενικής βάσης. Ένας ιστοχώρο όπου, μαθητές και καθηγητές, δια-λογιζόμαστε, συλ-λογιζόμαστε, ανα-λογιζόμαστε. Ένας ιστοχώρος συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων, ιδεών και προτάσεων, για ενημέρωση, πληροφόρηση, κατά της παρα-πληροφόρησης.
- Συν-διαλεγόμαστε, Συμ-μετέχουμε, Συν-εργαζόμαστε και αποκτούμε τη δυνατότητα και ικανότητα να οσφραινόμαστε …χρώματα, να γευόμαστε …χάδια, ν’ αφουγκραζόμαστε …αρώματα, να βλέπουμε …νοστιμιές, ν’ αγγίζουμε …ήχους.
- Γιατί, θεωρούμε πως χρήσιμον είναι να παρατηρεί κανείς τη λεπτομέρεια μέσα στην ολότητα, να ξεχωρίζει τη γοητεία μέσα στην ασχήμια, να προτιμά την ομορφιά από τη χρησιμότητα, τη χάρη από την αποτελεσματικότητα.
- Δρω γιατί Aντιδρώ, Μετέχω και Συμμετέχω είναι το σύνθημά μας.

'Ιτε παίδες. Γράφουμε, Ανα-γράφουμε, Συγ-γράφουμε και αποστέλλουμε το δικό μας κείμενο, στην ηλεκτρονική διεύθυνση: 2genlyklar@gmail.com, για δημοσίευση.