Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Μια γιορτή κατά των ... άσχημων μυαλών, κατά του ρατσισμού

Αν κοιτάξει κανείς για να βρει τι γιορτάζουμε και πότε, ιδιαίτερα στις Παγκόσμιες Επετείους ή Ημέρες, θα βρει ότι την 21 Μαρτίου γιορτάζονται, ούτε μία, ούτε δύο αλλά έξη (6) Παγκόσμιες Ημέρες, οι εξής: - Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού - Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας - Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης - Παγκόσμια Ημέρα Ύπνου - Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down - Παγκόσμια Ημέρα Κουκλοθεάτρου. Οι μαθητές μας, κυρίως της Γ’ τάξης –έχει αρχίσει από πέρσι θυμάμαι να καθιερώνεται ως έθιμο πια- επέλεξαν την Παγκόσμια Ημέρα κατά του ρατσισμού, για να μας παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα, κυρίως μουσικό.

Λίγα λόγια: Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του ρατσισμού (για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων) καθιερώθηκε το 1966 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών σε ανάμνηση ενός τραγικού συμβάντος, που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Στις 21 Μαρτίου του 1960 η αστυνομία της ρατσιστικής Νοτίου Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά μιας διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι. Οι νεαροί διαδηλωτές διαμαρτύρονταν ειρηνικά κατά των νόμων του απαρτχάιντ, που είχε επιβάλλει το καθεστώς της λευκής μειοψηφίας στη χώρα, εφαρμόζοντας τη θεωρία της ανισότητας ανάμεσα στις φυλές.
Ο ΟΗΕ μας καλεί αυτή τη μέρα να ενώσουμε τις φωνές μας για τα θύματα του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, της ξενοφοβίας και της μισαλλοδοξίας.

Σχετικοί Δικτυακοί Τόποι: http://www.un.org/WCAR/21march.htm

Εδώ και 2-3 βδομάδες, ζωντανή μουσική -απροσδιόριστοι ήχοι, για την ακρίβεια- ακούγοταν από κάποιον …απροσδιόριστο κλειστό χώρο του σχολείου -την αποθήκη βιβλίων, στο ισόγειο (κε Διευθυντά, σε ποιο μπουντρούμι έστειλες τα παιδιά;). Εκεί μαζευόντουσαν οι μαθητές-μουσικοί και έκαναν τις πρόβες τους, …γρατζουνώντας -αρχικά- τα όργανα. Τους αναφέρω ονομαστικά: Τάσος Παπαδόπουλος (ηλεκτρικό μπάσο), (ηλεκτρική κιθάρα), Χρήστος ΝτάβαροςΓιάννης Κατσικαβέλας (ηλεκτρική κιθάρα), (τύμπανα), Μιχάλης ΛίταιναςΔέσποινα Πούρικα (βιολί) και Βασιλική Βλέτση (πλήκτρα). Ακουγόντουσαν επίσης και οι φωνές της Νάντιας Βασιλοπούλου, Εύας Γαρυφαλλοπούλου, Αλεξάνδρας Σπύρου, Βασιλικής Βλέτση, Τάσου Παπαδόπουλου, Χρήστου Ντάβαρου και Δέσποινας Πουρίκα. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, τα όργανα και οι φωνές απέκτησαν ρυθμό, το πρόγραμμα εξελισσόταν και στα δικά μας ώτα όλα ακουγόντουσαν πια αρμονικά. -ή σχεδόν. Τα όργανα και οι οργανοπαίχτες έπαψαν να …ανταγωνίζονται εαυτούς, οι φωνές των τραγουδιστών έγιναν εύηχοι, οι στίχοι γινόντουσαν πια κατανοητοί. Όλα αυτά με τη βοήθεια του χειριστή της πολυοδικής τράπεζα μίξης ήχου, του Αστέρη Βαλοδήμου.

Εν τω μεταξύ και παράλληλα με τους μουσικούς, μια άλλη ομάδα μαθητών –της β’ τάξης- ο Κώστας Μπομπότης με το Νίκο Παπαδούλη και τη βοήθεια του καθηγητή Πληροφορικής κου Νίκου Πέτρου, ετοίμαζαν ένα βίντεο, σχετικό με το θέμα.

Όλα έτοιμα και την 21 Μαρτίου 2011, ημέρα Δευτέρα, όλο το σχολείο κατέβηκε στη μεγάλη αίθουσα του ισογείου για να παρακολουθήσει την εκδήλωση. Η διάρκειά της περίπου 2 ώρες. Ξεκίνησε με εισαγωγή του Διευθυντή του σχολείου, ο οποίος κάλεσε τους παρευρισκόμενους για "ενός λεπτού σιγή", εις μνήμη των νεκρών του μεγάλου και καταστροφικού σεισμού στην Ιαπωνία. Η παράσταση αρχίζει με την προβολή του βίντεο, συνεχίζει με Σκέψεις και Προβληματισμούς για την Παγκόσμια Ημέρα, από τη μαθήτρια της Γ’, Αγγελική Παντζαρτζίδη.

«Προχωρώντας στο δρόμο, αν κοιτάξουμε γύρω μας, βλέπουμε ένα ψηφιδωτό διαφορετικών ανθρώπινων εξωτερικών χαρακτηριστικών : μάτια γαλάζια, καστανά, μαλλιά ξανθά ή μαύρα, δέρμα ανοιχτό ή σκούρο, συνθέτουν την εικόνα ενός πολύχρωμου πληθυσμού. Η ποικιλία αυτή αυτή απλώνεται και στο εσωτερικό της κοινωνίας, η οποία σήμερα αποτελείται από ένα κράμα ανθρώπων διαφορετικής καταγωγής, θρησκείας, κουλτούρας. Το πολυσύνθετο αυτό σχήμα της κοινωνίας, όμως, πληγώνεται από το ρατσισμό, ένα πλέον ανησυχητικό φαινόμενο που εξαπλώνεται απειλητικά σαν ένα μαύρο σύννεφο πάνω από την κοινωνική ζωή των ανθρώπων.
Ο ρατσισμός υπάρχει πια σε κάθε γωνία της καθημερινότητας: στις γειτονιές, στο χώρο εργασίας, στο σχολείο, στο δρόμο. Αποτελεί χαρακτηριστικό των σύγχρονων κοινωνιών για την εξέλιξη των οποίων τόσο υπερηφανευόμαστε. Για ποια εξέλιξη όμως μιλάμε, όταν παιδιά αλλοδαπών κλαίνε εξαιτίας των χλευασμών των συμμαθητών τους, όταν τσιγγάνοι διώχνονται από τους οικισμούς όπου ζούσαν για πολλά χρόνια, όταν μουσουλμάνοι γίνονται αντικείμενο σχολιασμού για τον τρόπο άσκησης της πίστης τους; Ποια πρόοδο προβάλλουμε όταν υπάρχουν ανάμεσά μας άτομα που επιτίθενται φραστικά ή ακόμη και σωματικά στον ομοφυλόφιλο, που αποφεύγουν τον φορέα του AIDS, τον πρώην έγκλειστο της φυλακής, τον Πακιστανό, τον έγχρωμο, τον εύσωμο, τον άσχημο; Τα στενά μυαλά τους δεν δέχονται την ισότητα, τη διαφορετικότητα, τον αλληλοσεβασμό, και δεν υπάρχει κανένα μαγικό ραβδί, καμία φόρμουλα που θα μπορούσε να ξεριζώσει τις προκαταλήψεις και το φόβο του διαφορετικού από μέσα τους.
Καλό θα ήταν για ένα λεπτό να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και να φανταστούμε τον εαυτό μας στη θέση ενός θύματος του ρατσισμού. Αυτός που παραγκωνίζεται εξαιτίας της διαφορετικότητάς του, αυτός που αποτελεί «θύμα» του ρατσισμού, σκοτώνεται κάθε μέρα. Είναι αναγκασμένος να βλέπει τους άλλους να τον υποτιμούν και την κοινωνία να τον υποβαθμίζει, απλώς επειδή έχει άλλο χρώμα δέρματος, πρεσβεύει διαφορετική θρησκεία, έχει παραπάνω κιλά, έρχεται από κάποια υπανάπτυκτη χώρα. Η ψυχολογία του τσακίζεται κι η ζωή του καταρρακώνεται.
Κι ενώ όλοι στα λόγια επικρίνουν το ρατσισμό, συχνά δεν καταλαβαίνουν ότι και οι ίδιοι τον ασκούν, και μάλιστα τον μαθαίνουν και στα παιδιά τους, κληροδοτώντας και στις επόμενες γενιές αυτό το «γονίδιο» της μικροαστικής αντίληψης, του εγωκεντρισμού και της στενόμυαλης άρνησης της διαφορετικότητας. Όταν οι γονείς αντιδρούν στο να γίνει σημαιοφόρος ο Αλβανός, όταν ο Πακιστανός μπορεί ν` απασχοληθεί μόνο σε εργασίες χαμηλού κύρους, υπό άθλιες συνθήκες, όταν οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής δε μας αφήνουν να σηκώσουμε το κεφάλι και να κοιτάξουμε το φτωχό και το ζητιάνο, ο ρατσισμός διαιωνίζεται και γίνεται όλο και ισχυρότερος.
Αν λοιπόν δεν ενοχλούμαστε απ` το να πέσει τόσο χαμηλά το επίπεδό μας ως άνθρωποι, ας είναι. Αν δεχόμαστε να γίνουμε χειρότεροι ακόμη κι από τα ζώα, θωρακισμένοι σε τέτοιες αντιλήψεις και να είμαστε εμείς κι όχι τα άλογα που ζουν με παρωπίδες, τίποτα δε μας σταματά απ` το να τινάξουμε την ιδέα της ισότητας στον αέρα. Η σύγχρονη ζωή ούτως ή άλλως μειώνει την ανοχή μας προς το διαφορετικό και το ξένο. Κάποτε οι Σπαρτιάτες απαγόρευαν την έλευση ξένων στην πόλη τους. Στις μέρες μας τα σύνορα των πόλεων είναι ανοιχτά, όμως αυτά των κοινωνιών παραμένουν κλειστά κι αδιαπέραστα. Οι προσπάθειες πολέμου εναντίον του ρατσισμού είναι σήμερα πιο αναγκαίες από ποτέ. Αναγκαίο είναι και να καταλάβουμε αυτό που οι ρατσιστές αδυνατούν να συλλάβουν: Δεν υπάρχουν καλύτερες ούτε πιο άσχημες θρησκείες, έθνη, φύλα. Δεν υπάρχουν καν πιο άσχημοι άνθρωποι. Υπάρχουν μόνο πιο άσχημα μυαλά.
»

Και η εκδήλωση κλείνει με πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Μέγα το πλήθος, μέγα το πάθος. Άρτιες εκτελέσεις, αρμονικές φωνές, πλουσιοπάροχο το χειροκρότημα. Οι μαθητές-καλλιτέχνες δεν είχαν να ζηλέψουν σε τίποτε άλλους «επαγγελματίες» τους είδους. Ήταν πανθομολογουμένως μια άρτια μουσική κυρίως εκδήλωση. Το σχολείο μας αρχίζει να δημιουργεί παράδοση στις μουσικές εκδηλώσεις και αυτό είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα και παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.

Ο φωτογράφος του σχολείου προσπάθησε να απαθανατίσει τα στιγμιότυπα τις εκδηλώσεις, αποσπάσματα της οποίας θα δείτε παρακάτω. Όλες οι φωτογραφίες της εκδήλωσης αλλά και όλων των άλλων εκδηλώσεων που πραγματοποιεί το σχολείο μας, βρίσκονται στο ηλεκτρονικό λεύκωμα του σχολείου (κλικ) και μπορείτε να τις δείτε. Μπορείτε να τις μεταφορτώσετε, μετά από άδεια των Διαχειριστών.

Συντονίστρια της εκδήλωσης ήταν η φιλόλογος καθηγήτρια κα Μότσια Παρασκευή.

Η Αγγελική αναγνώσκει τις Σκέψεις και τους Προβληματισμούς της



Το ακροατήριο παρακολουθεί ...καθηλωμένο



Οι μουσικοί βρίσκονται επί σκηνής, (γρατζουνούν, κρούουν πλήττουν και άδουν)




Οι συντελεστές της όλης εκδήλωσης ποζάρουν αναμνηστική πόζα (ευγενώς συναγωνιζόμενοι αλλήλους)




Ο χειριστής της πολυοδικής τράπεζας μίξης ήχου, το ...Αστέρη μας



Μέλη του Συλλόγου Διδασκόντων και οι μαθητές



και η αφίσα της εκδήλωσης με το πρόγραμμα



Πολλά και θερμά Εύγε αξίζουν σε όλους, συντονιστές, συντελεστές και κοινό. Μακάρι ΟΛΟΙ οι μαθητές και οι καθηγητές τους να παρακολουθούσαν την εκδήλωση, γιατί άξιζε η προσπάθεια αυτή και το τελικό αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Τέτοιες προσπάθειες που ...ξεκινάνε από μαθητές και ...καταλήγουν σε μαθητές, είναι άξιες λόγου και δε θα πρέπει να είναι άλλη μια αφορμή για ...κοπάνα. Αν μη τι άλλο, το χειροκρότημα θα πρέπει να είναι θερμό και από ΟΛΟΥΣ.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Το καλύτερο σχόλιο ΉΔΗ έγινε στην ώρα του δια χειρός Nickpet με το τραγούδι του Νίκου Παπάζογλου: "Εγώ δεν είμαι ποιητής..."

Νίκος είπε...

Πρέπει να ήταν ωραία η γιορτή σας.Κρίμα που δεν ακούσαμε κάποιο μέρος.Έπρεπε να μας βάλετε κάποιο βίντεο.Εμείς πάντως επιλέξαμε να γιορτάσουμε την ημέρα ποιήσης καθότι είμαστε πάρα πολύ ποιητικό σχολείο.Εξάλλου προσπαθούμε με τεράστις δυσκολίες να εξαλείψουμε το ρατσισμό κάθε μέρα διότι έχουν αρχίσει να διαδίδονται ΠΟΛΥ επικίνδυνα φαινόμενα και απόψεις στο αγαπημένο μας σχολείο που πρέπει να προσεχθούν ιδιαιτέρως από την πολιτεία.Τι κάθομαι και λέω βέβαια.Για να δράσει το ελληνικό κράτος πρέπει να χυθεί πρώτα αίμα και μετά να κινήσει τις διαδικασίες του,γιατί σας το λέω όχι μόνο σε εμάς αλλά και αλλού κινδυνεύουμε με αίμα από όλες τις πλευρές.Αυτά από την απρόσωπη πρωτεύουσα που η επαρχία δυστυχώς προσπαθεί να της μοιάσει.

Τι λένε για το 2

"Όπως και να το κάνουμε, αν φέρουμε την σύγκριση σε ποδοσφαιρικά κριτήρια, αν το 1o Λύκειο αντιστοιχεί στην Ρεάλ Μαδρίτης, το 2ο Λύκειο είναι η Μπαρτσελόνα, με ότι κι αν σημαίνει ο σύλλογος αυτός για την Καταλονία, σε σχέση με την βασιλική Ρεάλ. Ήσασταν το Λύκειο του λαού κι αυτό, πώς να το κάνουμε, γοητεύει”.

Ρήση απόφοιτου του 1981 του 1ου Λυκείου

Το ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ μας

- Ένας ιστοχώρος για ένα διαρκή διάλογο -χωρίς επίλογο- από …μηδενικής βάσης. Ένας ιστοχώρο όπου, μαθητές και καθηγητές, δια-λογιζόμαστε, συλ-λογιζόμαστε, ανα-λογιζόμαστε. Ένας ιστοχώρος συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων, ιδεών και προτάσεων, για ενημέρωση, πληροφόρηση, κατά της παρα-πληροφόρησης.
- Συν-διαλεγόμαστε, Συμ-μετέχουμε, Συν-εργαζόμαστε και αποκτούμε τη δυνατότητα και ικανότητα να οσφραινόμαστε …χρώματα, να γευόμαστε …χάδια, ν’ αφουγκραζόμαστε …αρώματα, να βλέπουμε …νοστιμιές, ν’ αγγίζουμε …ήχους.
- Γιατί, θεωρούμε πως χρήσιμον είναι να παρατηρεί κανείς τη λεπτομέρεια μέσα στην ολότητα, να ξεχωρίζει τη γοητεία μέσα στην ασχήμια, να προτιμά την ομορφιά από τη χρησιμότητα, τη χάρη από την αποτελεσματικότητα.
- Δρω γιατί Aντιδρώ, Μετέχω και Συμμετέχω είναι το σύνθημά μας.

'Ιτε παίδες. Γράφουμε, Ανα-γράφουμε, Συγ-γράφουμε και αποστέλλουμε το δικό μας κείμενο, στην ηλεκτρονική διεύθυνση: 2genlyklar@gmail.com, για δημοσίευση.