Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Επιστολή σε έναν καθηγητή που αποχώρησε

Σκέφτομαι τι μπορώ να γράψω για σας, έτσι ως φόρο τιμής σε ένα καθηγητή-πρότυπο, που συνεχίζω να θαυμάζω! Σκέφτομαι αν θα έπρεπε η γλώσσα να είναι πιο επίσημη, σοβαρή και μετρημένη ή πιο συναισθηματική, ελεύθερη και αυθόρμητη. Ο αγαπημένος σας Σεφέρης γράφει σε ένα ποίημά του "Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά/ να μου δοθεί ετούτη η χάρη". Αυτό θα προσπαθήσω και γω!

Κάποτε μου είχατε πει ότι τον πρόλογο της ιστορίας τον γράφουμε πάντα στο τέλος, έτσι έκανα και με αυτόν, αλλά δεν ξέρω ακόμη τι να διαλέξω από τα πολλά και πως να αφήσω έξω αυτά τα λίγα!

Έχουν περάσει λίγα μόνο χρόνια από την πρώτη στιγμή που μας κάνατε το πρώτο μάθημα. Μπήκατε στην τάξη και μας μιλήσατε για το αντικείμενό σας, μας συστηθήκατε και ακούσατε όσα είχαμε να σας πούμε. Δειλά πρωτάκια εμείς αφήναμε το γυμνάσιό μας για το αφιλόξενο -έτσι φάνταζε τότε- λύκειό σας. Σας έχω ήδη πει ότι δε σας συμπάθησα από την πρώτη στιγμή και έχω κάποιες ενοχές γι' αυτό! Ευτυχώς γρήγορα άλλαξα γνώμη!

Το ξεχωριστό με σας ήταν όχι πως μας μιλούσατε για πράγματα διάφορα, αδιάφορα από εκείνα που μας επέβαλλαν να διδαχθούμε, αλλά ότι μας ακούγατε! Το περίεργο ήταν πως ποτέ δε μείναμε πίσω στην ύλη μας. Πάντα υπήρχε χρόνος και πάντα περίσσευε κι άλλος! Θυμάμαι εκείνα τα ποιήματα και τα πεζά που διαβάζατε με ελεγχόμενη ένταση και εμείς προσέχαμε με συγκέντρωση (εντάξει όχι πάντα!). Οι απαντήσεις μας στις ερωτήσεις των κειμένων αυξάνονταν σταθερά όταν το σχετικό απόσπασμα ήταν εκτός ύλης, σα να είχαμε ανάγκη από λίγη ελευθερία έκφρασης... Γι' αυτό και σεις μας χαρίζατε τέτοιες ενδιαφέρουσες παρεμβολές!

Δεν μπορώ να θυμηθώ ποια από τις δυο χρονιές που σας είχαμε καθηγητή ήταν η καλύτερη, αλλά είμαι βέβαιη πως πολλά πρόσωπα κατσούφιασαν όταν δεν είδαν το όνομά σας στο πρόγραμμα της τρίτης χρονιάς. Τα παιδιά σας (έτσι μας λέγατε) καμάρωσαν που σας είδαν στο "θρόνο" του σχολείου και αντίκρισαν αισθητά τις όμορφες αλλαγές που προήλθαν από τη στιγμή που λάβατε τα ηνία... Δυστυχώς όμως, η μια θέση θυσίασε την άλλη και τα συναισθήματα σε μας ήταν διχασμένα!

Θυμάμαι πως δε πάψατε ποτέ να είστε ο δικός μας καθηγητής και δε δίσταζα να ζητάω τη γνώμη σας και να την εμπιστεύομαι περισσότερο και από τους τότε διδάσκοντες μου (χωρίς παρεξήγηση!. Ακόμη κι όταν το σχολείο τελείωσε για μας, εσείς φαινόσασταν τόσο περήφανος για την επιλογή των σχολών μας και την επίτευξη των στόχων μας. Θυμάμαι έντονα αυτή τη συμμετοχή στην χαρά μου για την πραγματοποίηση του ονείρου μου!

Εν κατακλείδι, αυτό που μάλλον σας ξεχώρισε στα μάτια μας είναι το γεγονός πως πάνω απ' όλα μας δείχνατε τον αληθινό σας εαυτό. Με τις αδυναμίες σας και τις ικανότητές σας. Με το να μοιράζεστε μαζί μας αναμνήσεις και γεγονότα. Δε δειλιάσατε να μας βάλετε στη ζωή σας. Δε φοβηθήκατε να μας προσφέρετε λύσεις που ίσως δε θα πετύχαιναν αλλά υπήρχαν και να μας κλείσετε σε κανόνες ελεύθερους και σταθερούς!! Μας χαρίσατε στοιχεία για να εντάξουμε στο χαρακτήρα μας και μας διδάξατε ελιγμούς για να αποφύγουμε τις τρικλοποδιές! Σας ξεχωρίσαμε ως άνθρωπο και ως καθηγητή ταυτόχρονα, γι' αυτό δε σας ξεχνάμε και ξέρουμε πως όταν θα σας χρειαστούμε θα είστε πάλι εκεί...

Για εσάς λοιπόν, κε Παπαθανασίου, μαθητή, καθηγητή και διευθυντή του 2ου Γενικού Λυκείου Λάρισας ! ! !

ΚΑΛΗ ΖΩΗ


"Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά" Γ। Σεφέρης

Η μαθήτριά σας,
EiRiNi

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ειρήνη, δεν σε γνωρίζω, όπως δεν γνωρίζω και τον καθηγητή στον οποίο απευθύνεσαι.
Γνωρίζω όμως τουτο: Ότι από τα γραφόμενά σου νοιώθω "μικρός" που δεν είχα τη χαρά κι εγώ στα μαθητικά μου χρόνια (λίγα χρόνια πριν) να έχω έναν τέτοιο καθηγητή - δάσκαλο.

Κι από εμένα, κύριε Παπαθανασίου, ΚΑΛΗ ΖΩΗ!!!!!

Π.Γ.

Νίκος είπε...

Δεν σας ξέρω,αλλά το κείμενο είναι τόσο ζωντανό,τόσο μεστό που κατάλαβα ότι πρέπει να είστε ΑΝΘΡΩΠΟΣ από αυτούς που λείπουν τόσο πολύ σήμερα!!Δεν σας είχα ποτέ,αλλά φαντάζομαι την ευλάβεια με την οποία οι μαθητές παρακολουθούσαν το μάθημα σας!!Και όλα αυτά βγήκαν από το ωραίο κείμενο της Ειρήνης!!Νομίζω πως η μεγαλύτερη τιμή για έναν δάσκαλο είναι να τον τιμάν και να το θυμούνται με σκέψεις γλυκές!!Θεωρώ πως εσείς τα καταφέρατε!!Καλή ζωή και από εμένα κ. Παπαθανασίου!!

Ειρήνη είπε...

Π.Γ.,

Είσαι σίγουρος; γιατί μερικές φορές φταίμε και οι μαθητές που δεν τους αναγνωρίζουμε. Από την άλλη δυστυχώς σπανίζουν τέτοιοι καθηγητες- άνθρωποι!

νικο,
εσυ ειμαι σιγουρη οτι ειχες τετοιον καθηγητη. Για εναν τουλαχιστον :)

Νίκος είπε...

Βασικά σχεδόν όλοι ήταν έτσι!!Άρα είμαι εξαίρεση και μεγάλη μάλιστα!!Όσο για εκείνον τον έναν τον τιμώ,δεν βρίσκεις;ΧΑΧΑ!!

Ειρήνη είπε...

νικο,
κάτσε να περάσουν κανα δυο χρόνια και μετά θα δεις ποιος θα μεινει στην καρδια σου όχι μονο ως καθηγητής αλλά ως άνθρωπος ;)
είνια και λίγο νωρίς ακόμη. και γω οταν ειχα μολις φυγει συμπαθούσα περισσότερους. Όχι πως τωρα δεν τους συμπαθω απλά τους θυμάμαι μόνο γλυκά ενώ με άλλους θέλω και επικοινωνια. Θα το δεις..! :D
(μα να έχω παααντα δίκιο!δε με μπορω!)

Νίκος είπε...

Εδώ θα είναι η πρώτη φορά που θα έχεις άδικο μεγάλη!!ΧΑΧΑ!!Για να μαθεις φέρεσαι αλαζονικάαααα!!ΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!Αλλά αν θες βάζουμε και στοίχημα!!ή μάλλον όχι!!Αααα δεν ξέρω έχεις κακό παρελθόν γιατί έχεις πολλές φορές δίκιο!!Χμμμμμ!!Τι λες καλέ που θα σε αφήσω χωρίς αντίλογο!!ΧΑΧΑ!!(Παλαβό σχόλιο!!Μην σχολιάσεις την παλαβομάρα,το περιεχόμενο μόνο!!ΧΑΧΑ!!)

Τι λένε για το 2

"Όπως και να το κάνουμε, αν φέρουμε την σύγκριση σε ποδοσφαιρικά κριτήρια, αν το 1o Λύκειο αντιστοιχεί στην Ρεάλ Μαδρίτης, το 2ο Λύκειο είναι η Μπαρτσελόνα, με ότι κι αν σημαίνει ο σύλλογος αυτός για την Καταλονία, σε σχέση με την βασιλική Ρεάλ. Ήσασταν το Λύκειο του λαού κι αυτό, πώς να το κάνουμε, γοητεύει”.

Ρήση απόφοιτου του 1981 του 1ου Λυκείου

Το ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ μας

- Ένας ιστοχώρος για ένα διαρκή διάλογο -χωρίς επίλογο- από …μηδενικής βάσης. Ένας ιστοχώρο όπου, μαθητές και καθηγητές, δια-λογιζόμαστε, συλ-λογιζόμαστε, ανα-λογιζόμαστε. Ένας ιστοχώρος συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων, ιδεών και προτάσεων, για ενημέρωση, πληροφόρηση, κατά της παρα-πληροφόρησης.
- Συν-διαλεγόμαστε, Συμ-μετέχουμε, Συν-εργαζόμαστε και αποκτούμε τη δυνατότητα και ικανότητα να οσφραινόμαστε …χρώματα, να γευόμαστε …χάδια, ν’ αφουγκραζόμαστε …αρώματα, να βλέπουμε …νοστιμιές, ν’ αγγίζουμε …ήχους.
- Γιατί, θεωρούμε πως χρήσιμον είναι να παρατηρεί κανείς τη λεπτομέρεια μέσα στην ολότητα, να ξεχωρίζει τη γοητεία μέσα στην ασχήμια, να προτιμά την ομορφιά από τη χρησιμότητα, τη χάρη από την αποτελεσματικότητα.
- Δρω γιατί Aντιδρώ, Μετέχω και Συμμετέχω είναι το σύνθημά μας.

'Ιτε παίδες. Γράφουμε, Ανα-γράφουμε, Συγ-γράφουμε και αποστέλλουμε το δικό μας κείμενο, στην ηλεκτρονική διεύθυνση: 2genlyklar@gmail.com, για δημοσίευση.